Skansen to Dział Budownictwa Wiejskiego Muzeum Rolnictwa im. ks. K. Kluka.

Decyzję o utworzeniu skansenu przy Muzeum podjęto w 1970 roku. Inicjatorem i autorem koncepcji merytorycznej był prof. dr hab. Ignacy Felicjan Tłoczek, wybitny znawca architektury i budownictwa ludowego w Polsce.

Ekspozycję skansenowską tworzą stare, wiejskie budynki drewniane przeniesione z pogranicza Mazowsza i Podlasia, które ilustrują różne typy architektury i techniki budowlanej, a ich wnętrza prezentują warunki życia różnych warstw społecznych wsi. Zespół został podzielony na trzy ekspozycje plenerowe.

Część “A” - północno-wschodnia, jest położona na terenie byłego sadu dworskiego, z którego pozostały trzy drzewa zasadzone w 1915 roku. Nie zadrzewiony teren w formie zbliżonej do prostokąta nadawał się najbardziej do ulokowania tu zabytkowych wiejskich budynków drewnianych zestawionych w formie zaścianka.

Środek układu urbanistycznego wypełnia łąka (wygon), w jej środku ulokowano studnię z żurawiem i kilka wierzb. Szczupłość terenu pozwoliła jedynie na uproszczoną ekspozycję przekroju społecznego wsi przełomu XIX i XX wieku, wyrażoną za pomocą obiektów budownictwa wiejskiego. 

Na część “A” skansenu składają się:

1. zestaw kilkunastu starych uli, głównie kłodowych,
2. chata wyrobnika ze spichlerzem,
3. chałupa chłopska z dwukomorową obórką i rekonstrukcją czterosłupowego brogu na siano,
4. zagroda drobnoszlachecka ze stodołą, maneżem, trzykomorową obórką, podcieniowym spichlerzem i rekonstrukcjami kamiennej piwnicy i gołębnika słupowego,
5. chata białoruska (wschodnio – podlaska),
6. chata dworkowa z gankiem,
7. dwór ziemiański z gankiem kolumnowym, wybudowany w 1858 roku jako dwór myśliwski,
8. w sąsiedztwie dworu ulokowano dwa interesujące obiekty małej architektury - dekoracyjnie potraktowana w obudowie, wolno stojąca ubikacja konstrukcji szkieletowej, tzw, „sławojka” oraz wędzarnia dworska, z końca XIX wieku,
9. dwa podcieniowe spichlerze dworskie – parterowy i piętrowy.

Część “B”, południowo – zachodnia, położona na terenie dawnego dworskiego ogrodu warzywnego. Według propozycji prof. Ignacego Felicjana Tłoczka zabudowa tej części ekspozycji miała prezentować dwie zagrody oraz kolekcję spichlerzy i stodół chłopskich.

 

W części “B” można zobaczyć:

 

 

1. młyn wodny - jedyny zachowany z oryginalnej zabudowy dworskiej budynek drewniany,
2. zagroda młynarza z wiatrakiem koźlakiem, spichrzem wnękowym i chatą dworkową,
3. zagroda średnio zamożnego rolnika – chata, spichrz, obora, stodoła i maneż,
4. stodoła wolno stojąca, konstrukcji szkieletowej, obijana deskami,
5. kuźnia wiejska, drewniana, z końca XIX wieku
6. pięć wiejskich spichlerzy, tzw. „świronki”.

Część “C” - położona po drugiej stronie ulicy Pałacowej, na działce z pozostałością starego drzewostanu parkowego.

Część “C” to:

1. dwie chaty dworkowe - zaadaptowane na mieszkania dla pracowników,
2. obora trzykomorowa i podcieniowy spichlerz wiejski,
3. gajówka.
4.  

W budynkach skansenu prezentowane są zbiory etnograficzne ilustrujące życie codzienne mieszkańców wsi i dawne rzemiosło wiejskie oraz hodowane są rodzime rasy zwierząt – owce wrzosówki, owce świniarki i kury zielononóżki kuropatwiane.

Ciechanowiec

Promień km

Artykuły dotyczące tej atrakcji:

Nie ma jeszcze żadnego artykułu na temat tej atrakcji. Możesz być pierwszy, który go napisze.