Wieś Sierpnice
Używa się także nazwy Sierpnica. Miejscowość leży w Górach Sowich. na płd. wsch. od Głuszycy, bardzo blisko podziemnego kompleksu Osówka.
Jadąc tam samochodem przejeżdża się przez wieś, ale nie widzi się kościoła, ponieważ znajduje się on na wschodnim krańcu osady.
Wieś wzmiankowana jest w r. 1399, ale po wojnach husyckich była opuszczona aż do XVI w., kiedy to po odkryciu rud srebra, żelaza i ołowiu zasiedlono ją ponownie. W poł. XIX żyło tu 1218 osób i cała miejscowość była gęsto zabudowaną łańcuchówką. Dziś mamy zabudowę mocno rozproszoną na długości 2,5 km i ok. 150 mieszkańców. W poł. XIX w. działały tu kopalnie węgla, a czasie II wojny światowej w okolicy były ciężkie obozy pracy (budowa podziemnych korytarzy - m. in. kompleksu Osówka. łącznie zginęło tu ok. 40 tys. więźniów).
Wieś wzmiankowana jest w r. 1399, ale po wojnach husyckich była opuszczona aż do XVI w., kiedy to po odkryciu rud srebra, żelaza i ołowiu zasiedlono ją ponownie. W poł. XIX żyło tu 1218 osób i cała miejscowość była gęsto zabudowaną łańcuchówką. Dziś mamy zabudowę mocno rozproszoną na długości 2,5 km i ok. 150 mieszkańców. W poł. XIX w. działały tu kopalnie węgla, a czasie II wojny światowej w okolicy były ciężkie obozy pracy (budowa podziemnych korytarzy - m. in. kompleksu Osówka. łącznie zginęło tu ok. 40 tys. więźniów).
Kościół p. w. Matki Boskiej Śnieżnej zbudowali w latach 1548-64 ewangelicy. Ciekawostka: jednym z pierwszych proboszczów był tu Polak: Szymon Skryba, w latach 1594-1611. Od 1654 jest to już świątynia katolicka. Prostokątna nawa 15,25 x 7,85 m ma dobudowaną zakrystię 3,2 x 3,1 m. W latach 1784-85 rozebrano pierwotnie drewnianą wieżę i w jej miejscu wzniesiono nową - murowaną z kamienia. Dziś dominuje ona w bryle świątyni, jest za to zwieńczona ładnym drewnianym, cebulastym hełmem z sześcioboczną latarnią. Wymieniono wówczas także strop nad nawą. Kolejna znana przebudowa miała miejsce w latach 1930-33. Powstały wtedy z boku nawy drewniane soboty - zadaszenia umożliwiające schronienie się. Takich zadaszeń nie ma nigdzie więcej w polskich Sudetach. Kościół posiada dwuspadowy dach z okienkami i jest kryty gontem.
Wyposażenie wnętrza dość skromne, zwraca natomiast uwagę drewniana chrzcielnica datowana na r. 1642. Jej sześcioboczny korpus stoi na trzech nóżkach. Na ścianie za ołtarzem resztki dawnej polichromii o motywach maureski, drzwi do zakrystii i na ambonę posiadają tzw. szkło gomółkowe. Na wieży dzwon z roku 1580. Kilka tablic nagrobnych z lat 1700-1790.
Opracowanie: Witold Papierniak
Źródło: www.naszesudety.pl
Aktywności powiązane z atrakcją: Zwiedzanie
|
Artykuły dotyczące tej atrakcji:
W okolicy
Komentarze