W latach 1596-1611 król Zygmunt III Waza stopniowo przeniósł dwór królewski z Krakowa do wciąż rozbudowywanego zamku książąt mazowieckich. Warszawa została stolicą Polski. Fakt ten upamiętnia wzniesiona przed zamkiem kolumna Zygmunta, uznana za symbol miasta. W mieście powstawały nowe klasztory, wzbogacano architekturę mieszczańskich kamienic, odbywały się tu takie wydarzenia, jak koronacja ostatniego monarchy w 1764 r. czy uchwalenie Konstytucji 3 Maja w 1791 r.

Wkrótce Stare i Nowe Miasto okazały się niewystarczające dla rozwijającego się ośrodka. Warszawa zaczęła obrastać wznoszonymi na przedmieściach rezydencjami magnaterii, czynnie uczestniczącej w życiu politycznym państwa i stolicy.

Podczas II wojny światowej zabytkowe centrum staromiejskie Warszawy podzieliło los całej stolicy. W czasie powstania warszawskiego w sierpniu 1944 r. zostało zniszczone niemal w 90 procentach. Celowo unicestwiono Zamek Królewski. W zamyśle hitlerowskich okupantów obrócenie Warszawy w ruinę miało przekreślić wielowiekową tradycję państwowości polskiej.

Z tego też względu zaraz po zakończeniu działań wojennych podjęta została decyzja o odbudowie. W latach 1945–1963 z pietyzmem i w najdrobniejszych szczegółach odtworzono kościoły, pałace i domy, będące symbolem polskiej kultury i tożsamości narodowej.


Źródło: Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków, Tekst: Juliusz Wendlandt.

Komentarze