Wirtualny spacer po Kopalni Soli, cz. 3
Górnicy od zawsze budowali pod ziemią miejsca, gdzie udawali się z prośbą o opiekę Bożą. Kaplice w Kopani Soli w Wieliczce znajdują się nawet na głębo
Kaplica Św. Antoniego
Od początku trasy 0,280 km, poziom I, głębokość 63,8 m
Praca pod ziemią zawsze była związana z wielkim niebezpieczeństwem niosącym zagrożenie dla życia. Dlatego też górnicy budowali pod ziemią kaplice, do których udawali się na codzienną, poranną mszę świętą.
Kaplica pod wezwaniem św. Antoniego powstawała w latach 1690-1710 w stylu barokowym. Jest najstarszą z zachowanych podziemnych świątyń. Pierwsze nabożeństwo odprawiono tutaj w 1698 roku. Ze względu na nieustanny proces ługowania (rozpuszczania) solnego wnętrza, konieczne było kontynuowanie prac renowacyjnych w następnych okresach. Ostatnie prace zabezpieczające przeprowadzono w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych XX wieku. Po raz kolejny wymieniono portal wraz ze schodami wiodącymi do właściwej kaplicy, wymieniono elementy kolumn i rzeźb świętych w przedsionku. W 1961 roku odgrodzono murem z kostki solnej dojście do szybu Daniłowicza, odcinając tym samym dostęp wilgotnego powietrza do wnętrza kaplicy. Nowe, ozdobione solnym portalem wejście wykonano od strony komory Janowice.
Wnętrze kaplicy dzieli się na trzy części: prezbiterium, nawę i przedsionek, w których podziwiać można solne rzeźby, ołtarze i ambonę.
Za patrona kaplicy wybrano św. Antoniego, sprzymierzeńca ludzi poszukujących, opiekuna górników kruszcowych. W ołtarzu głównym znajdują się figury Chrystusa Ukrzyżowanego, Matki Boskiej z Dzieciątkiem i św. Antoniego. W bocznych wnękach, między kolumnami umieszczono figury św. Stanisława ze Szczepanowa i św. Klemensa. W prezbiterium rzeźby ówcześnie panującego w Polsce króla Augusta II i scena pasyjna są już dzisiaj trudne do odczytania. W podobnym stanie są dwa boczne ołtarze znajdujące się po obu stronach nawy. Jeden z nich poświęcony został św. Piotrowi z Alcantary, drugi – św. Kazimierzowi.
Przedsionek, w którym gromadzili się wierni został oddzielony od prezbiterium i nawy arkadą i balustradą. Znajdują się w nim wolnostojące posągi świętych: Franciszka, Dominika, Pawła, Piotra oraz wykuta w soli ambona.
Pomimo wysiłków konserwatorskich detale architektoniczne jak i same rzeźby powoli zatracają swój pierwotny kształt.
Od początku trasy 0,280 km, poziom I, głębokość 63,8 m
Praca pod ziemią zawsze była związana z wielkim niebezpieczeństwem niosącym zagrożenie dla życia. Dlatego też górnicy budowali pod ziemią kaplice, do których udawali się na codzienną, poranną mszę świętą.
Kaplica pod wezwaniem św. Antoniego powstawała w latach 1690-1710 w stylu barokowym. Jest najstarszą z zachowanych podziemnych świątyń. Pierwsze nabożeństwo odprawiono tutaj w 1698 roku. Ze względu na nieustanny proces ługowania (rozpuszczania) solnego wnętrza, konieczne było kontynuowanie prac renowacyjnych w następnych okresach. Ostatnie prace zabezpieczające przeprowadzono w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych XX wieku. Po raz kolejny wymieniono portal wraz ze schodami wiodącymi do właściwej kaplicy, wymieniono elementy kolumn i rzeźb świętych w przedsionku. W 1961 roku odgrodzono murem z kostki solnej dojście do szybu Daniłowicza, odcinając tym samym dostęp wilgotnego powietrza do wnętrza kaplicy. Nowe, ozdobione solnym portalem wejście wykonano od strony komory Janowice.
Wnętrze kaplicy dzieli się na trzy części: prezbiterium, nawę i przedsionek, w których podziwiać można solne rzeźby, ołtarze i ambonę.
Za patrona kaplicy wybrano św. Antoniego, sprzymierzeńca ludzi poszukujących, opiekuna górników kruszcowych. W ołtarzu głównym znajdują się figury Chrystusa Ukrzyżowanego, Matki Boskiej z Dzieciątkiem i św. Antoniego. W bocznych wnękach, między kolumnami umieszczono figury św. Stanisława ze Szczepanowa i św. Klemensa. W prezbiterium rzeźby ówcześnie panującego w Polsce króla Augusta II i scena pasyjna są już dzisiaj trudne do odczytania. W podobnym stanie są dwa boczne ołtarze znajdujące się po obu stronach nawy. Jeden z nich poświęcony został św. Piotrowi z Alcantary, drugi – św. Kazimierzowi.
Przedsionek, w którym gromadzili się wierni został oddzielony od prezbiterium i nawy arkadą i balustradą. Znajdują się w nim wolnostojące posągi świętych: Franciszka, Dominika, Pawła, Piotra oraz wykuta w soli ambona.
Pomimo wysiłków konserwatorskich detale architektoniczne jak i same rzeźby powoli zatracają swój pierwotny kształt.
Kaplica Św. Krzyża
Od początku trasy 0,765 km, poziom II wyższy, głębokość 91,0 m
Drugą kaplicą znajdującą się na Trasie Turystycznej jest kaplica pod wezwania św. Krzyża. Komora, w której ją urządzono, została udostępniona turystom w połowie XIX wieku i nosiła wówczas imię cesarza Franciszka Józefa I.
Różnorodne wyposażenie wnętrza kaplicy skompletowano z kilku dawnych miejsc kultu. Ołtarz umieszczono w obudowanej drewnem wnęce, zwieńczonej łukiem. Konstrukcja wspiera się na dwóch solnych kolumnach o pilastrach ciekawie zdobionych roślinnymi motywami. Centralne miejsce w ołtarzu zajmuje XVII-wieczna, barokowa rzeźba Ukrzyżowanego, wykonana w drewnie. Przed mensą klęczą solne postacie dwóch mnichów o mało już dziś czytelnych konturach. Po przeciwległej stronie ustawiono polichromowaną figurę Matki Boskiej Zwycięskiej. Jest ona cennym, XVII-wiecznym zabytkiem pochodzącym z pracowni małopolskiego mistrza epoki baroku.
Wnętrze oświetla żyrandol wykonany w 2. poł. XIX wieku z drewna i kryształów soli. Po prawej stronie, przy wejściu do komory zachowały się ślady po klinach, używanych przy ręcznej eksploatacji ścian. Polegała ona na oszramowaniu prostopadłościennego bloku solnego tzw. kłapcia a następnie odspojeniu go (zbiciu) za pomocą drewnianych bądź żelaznych klinów.
Kaplica Św. Kingi
Od początku trasy 0,805 km, poziom II wyższy (góra) i II niższy (dół), głębokość 91,6 m (góra) i 101,4 m (dół)
Kaplica św. Kingi jest najokazalszą i najbogatszą w swej formie podziemną świątynią. Założono ją w 1896 roku, w przestrzeni powstałej po eksploatacji olbrzymiej bryły soli zielonej. Jej długość to ponad 54 m, szerokość 15-18 m, wysokość 10-12 metrów. Łączy poziom II wyższy im. Braci Markowskich z poziomem II niższym im. Adama Mickiewicza. Wystrój kaplicy tworzony był przez blisko 70 lat (do 1963 roku) przez górników-rzeźbiarzy, z których najbardziej znani to: Józef i Tomasz Markowscy oraz Antoni Wyrodek.
Od początku trasy 0,765 km, poziom II wyższy, głębokość 91,0 m
Drugą kaplicą znajdującą się na Trasie Turystycznej jest kaplica pod wezwania św. Krzyża. Komora, w której ją urządzono, została udostępniona turystom w połowie XIX wieku i nosiła wówczas imię cesarza Franciszka Józefa I.
Różnorodne wyposażenie wnętrza kaplicy skompletowano z kilku dawnych miejsc kultu. Ołtarz umieszczono w obudowanej drewnem wnęce, zwieńczonej łukiem. Konstrukcja wspiera się na dwóch solnych kolumnach o pilastrach ciekawie zdobionych roślinnymi motywami. Centralne miejsce w ołtarzu zajmuje XVII-wieczna, barokowa rzeźba Ukrzyżowanego, wykonana w drewnie. Przed mensą klęczą solne postacie dwóch mnichów o mało już dziś czytelnych konturach. Po przeciwległej stronie ustawiono polichromowaną figurę Matki Boskiej Zwycięskiej. Jest ona cennym, XVII-wiecznym zabytkiem pochodzącym z pracowni małopolskiego mistrza epoki baroku.
Wnętrze oświetla żyrandol wykonany w 2. poł. XIX wieku z drewna i kryształów soli. Po prawej stronie, przy wejściu do komory zachowały się ślady po klinach, używanych przy ręcznej eksploatacji ścian. Polegała ona na oszramowaniu prostopadłościennego bloku solnego tzw. kłapcia a następnie odspojeniu go (zbiciu) za pomocą drewnianych bądź żelaznych klinów.
Kaplica Św. Kingi
Od początku trasy 0,805 km, poziom II wyższy (góra) i II niższy (dół), głębokość 91,6 m (góra) i 101,4 m (dół)
Kaplica św. Kingi jest najokazalszą i najbogatszą w swej formie podziemną świątynią. Założono ją w 1896 roku, w przestrzeni powstałej po eksploatacji olbrzymiej bryły soli zielonej. Jej długość to ponad 54 m, szerokość 15-18 m, wysokość 10-12 metrów. Łączy poziom II wyższy im. Braci Markowskich z poziomem II niższym im. Adama Mickiewicza. Wystrój kaplicy tworzony był przez blisko 70 lat (do 1963 roku) przez górników-rzeźbiarzy, z których najbardziej znani to: Józef i Tomasz Markowscy oraz Antoni Wyrodek.
Kaplica św. Jana
Kaplica św. Jana (zwana również kaplicą św. Krzyża) pierwotnie usytuowana była na I poziomie kopalni (64 m głębokości) w komorze Lipowiec. W 2005 przeniesiona, staraniem Fundacji Magnum Sal, na obecnie miejsce na III poziomie, włączona została tym samym do komór trasy turystycznej.
Uważana za najpiękniejszą z zachowanych kaplic o drewnianym wyposażeniu. Zachowały się dwie inskrypcje poświadczające rok powstania kaplicy i nazwiska wykonawców; "Lepiarski robił te kaplice w roku 1859", "Malował A: Nurnberger Steiger 1859".
Posiada półkoliste drewniane sklepienie wpuszczone częściowo w solną ścianę. Na stropie polichromia przedstawiająca Boga Ojca i Syna w obłokach. W ołtarzu głównym - wysokiej klasy krucyfiks, za nim polichromia przedstawiająca ideowe wyobrażenie Jerozolimy. Wpływów w dekoracji i wystroju kaplicy można szukać w świątyniach franciszkanów-reformatów.
Począwszy od Wigilii Bożego Narodzenia w 1859 roku aż po 1896 rok, czyli datę założenia kaplicy św. Kingi, to właśnie ta kaplica pełniła funkcję najważniejszego obiektu sakralnego, w którym odprawiano uroczyste nabożeństwa.
W 2005 roku kaplica została przeniesiona staraniem Kopalni Soli "Wieliczka" i Fundacji Magnum Sal do komory na III poziomie im. Juliusza Słowackiego i włączona do trasy turystycznej. Nowa lokalizacja i przeprowadzone zabiegi konserwatorskie uratowały kaplicę przed zniszczeniem i zapomnieniem dając zwiedzającym możliwość podziwiania jej piękna.
Żródło: www.kopalnia.pl
Kaplica św. Jana (zwana również kaplicą św. Krzyża) pierwotnie usytuowana była na I poziomie kopalni (64 m głębokości) w komorze Lipowiec. W 2005 przeniesiona, staraniem Fundacji Magnum Sal, na obecnie miejsce na III poziomie, włączona została tym samym do komór trasy turystycznej.
Uważana za najpiękniejszą z zachowanych kaplic o drewnianym wyposażeniu. Zachowały się dwie inskrypcje poświadczające rok powstania kaplicy i nazwiska wykonawców; "Lepiarski robił te kaplice w roku 1859", "Malował A: Nurnberger Steiger 1859".
Posiada półkoliste drewniane sklepienie wpuszczone częściowo w solną ścianę. Na stropie polichromia przedstawiająca Boga Ojca i Syna w obłokach. W ołtarzu głównym - wysokiej klasy krucyfiks, za nim polichromia przedstawiająca ideowe wyobrażenie Jerozolimy. Wpływów w dekoracji i wystroju kaplicy można szukać w świątyniach franciszkanów-reformatów.
Począwszy od Wigilii Bożego Narodzenia w 1859 roku aż po 1896 rok, czyli datę założenia kaplicy św. Kingi, to właśnie ta kaplica pełniła funkcję najważniejszego obiektu sakralnego, w którym odprawiano uroczyste nabożeństwa.
W 2005 roku kaplica została przeniesiona staraniem Kopalni Soli "Wieliczka" i Fundacji Magnum Sal do komory na III poziomie im. Juliusza Słowackiego i włączona do trasy turystycznej. Nowa lokalizacja i przeprowadzone zabiegi konserwatorskie uratowały kaplicę przed zniszczeniem i zapomnieniem dając zwiedzającym możliwość podziwiania jej piękna.
Żródło: www.kopalnia.pl
Aktywności powiązane z atrakcją: Zwiedzanie
Agroturystyka U Stokłosy Nowy Wiśnicz, Jura Krakowsko-Częstochowska |
|
Artykuły dotyczące tej atrakcji:
W okolicy
Noclegi w okolicy
Komentarze