Cerkiew na Pradze była pierwszą samodzielnie stojącą prawosławną świątynią Warszawy. Dało to możliwość pełnego "rozwinięcia skrzydeł" jej budowniczym.
 

 

Świątynia zbudowana jest na planie greckiego krzyża orientowanego ołtarzem na wschód z nieco wydłużoną nawą główną. Uwieńczona jest czterospadowym dachem o falistym, półokrągłym kształcie. Ukoronowaniem poszycia jest pięć cebulastych kopuł umieszczonych na wysokich oktagonalnych (ośmiobocznych) barabanach, z których zachodnie pełnią funkcję dzwonnicy. W zachodnich barabanach umieszczono 9 dzwonów odlanych w Westfalii. Ponad kopułami unoszą się sześcioramienne krzyże. Lekkości nadają barabanom okna oddzielone od siebie półkolumnami. Dzięki umieszczeniu po bokach otworów okiennych barabanów smukłych, zwiniętych kolumn i powtórzeniu ich po bokach okien i drzwi świątyni, oraz w prostszej, nie zwiniętej formie na węgłach świątyni cerkiew ma bardzo smukły charakter i wydaje się wyższą niż jest w rzeczywistości. Wrażenie to spotęgowane jest poprzez powtórzenie nad wejściem do świątyni półkolistego tonda znad szczytu ścian bocznych. Okna również zakończono półkoliście co nadaje bryle spójny charakter. Ściany dodatkowo ozdobione są płaskorzeźbami o roślinnych motywach i okrągłymi tondami, które w XIX w. wypełniały freski.
 

Komentarze