Odkryj atrakcje » Polska » Lubelskie » Lublin » Atrakcje

Brama Krakowska

Uważana za symbol i logo miasta, jeden z najpiękniejszych obiektów w architekturze Lublina, łączy Śródmieście ze Starym Miastem.

Wzniesiona w poł. XIV w. wraz z murami obronnymi, zachowała w dolnej części elementy stylu gotyckiego, wyżej renesansowego a na szczycie - barokowego.

Zasadniczy zrąb gotyckich murów zbudowany jest z cegły i kamienia, nadbudowa z zeszklonej cegły. Ośmioboczna, otynkowana wieża powstała w połowie XVI w.
Przed lico właściwej bramy wysunięte jest przedbramie z renesansowym krenelażem.

Budowlę nakrywa barokowy hełm z umieszczonym na jego szczycie monogramem SAR /Stanislaus Augustus Rex/ i datą 1782, pochodzący z okresu przebudowy dokonanej przez Dominika Merliniego.

Obecny wygląd bramy jest wynikiem prac konserwatorsko-budowlanych z lat 1959-64, kiedy to przywrócono jej historyczny wygląd, a wnętrze zaadaptowano na potrzeby Muzeum Historii Miasta Lublina.
Z ostatniej kondygnacji odsłania się rozległa panorama Starego Miasta i Śródmieścia.

Każdego dnia w południe trębacz miejski odgrywa ze szczytu wieży radosny hejnał a corocznie, w połowie sierpnia, rozgrywany jest Międzynarodowy Turniej Trębaczy Miejskich.
Tuż za Bramą Krakowską, w pierwszej kamienicy stojącej na rogu ul. Bramowej i Jezuickiej znajduje się Lubelski Ośrodek Informacji Turystycznej.

Pozostałości murów obronnych - wzgórze staromiejskie otoczone było murami obronnymi. Wjazd na jego teren umożliwiały dwie główne bramy przejazdowe - Krakowska i Grodzka, leżące naprzeciw siebie na głównej staromiejskiej osi komunikacyjnej. W murach istniały też mniejsze bramy i furty, po których zachowało się niewiele śladów (nie zawsze już czytelnych).

System murów wzmocniony był basztami, z których w całości ocalała tylko Baszta Półokrągła, zaś kilka innych wtopiło się w później stawiane budynki. Wobec znacznej rozbudowy Lublina poza linią murów, przestały one pełnić swoją funkcję obronną, zajmowały natomiast cenną powierzchnię w centrum miasta. Stopniowo mury były więc likwidowane i zastępowane budynkami mieszkalnymi lub kościelnymi, zaś w XVIII w. zostały ostatecznie rozebrane. Pozostały tylko fragmenty murów na skarpie nad ul. Podwale, tworzące bardzo malowniczy punkt widokowy. Ocalała też Baszta Półokrągła miedzy ul. Jezuicką a Pl. Katedralnym ( z którego widok na nią zasłaniają budynki dawnego kolegium jezuickiego), najlepiej widoczna z prześwitu przy ul. Bramowej.