Odkryj atrakcje » Polska » Małopolskie » Muszyna » Atrakcje

Uzdrowisko Muszyna

Uzdrowisko Muszyna położone jest na wysokości 450m npm. U ujścia Muszynki i Szczawnika do Popradu. Muszyna jako uzdrowisko ma stosunkowo krótki staż.

Tytuł ten, a co za tym idzie "prawo pobierania taksy klimatycznej", uzyskała dopiero w 1930 roku. Starania o podniesienie Muszyny ze stanu podupadłego miasteczka do rangi modnego letniska, podjął się ówczesny burmistrz Antoni Jurczak wraz z miejscowym lekarzem Sewerynem Mściwujewskim. Znalazło to swoje odbicie w nazwach dwóch pierwszych źródeł mineralnych Antoni (imię burmistrza Jurczaka) i Wanda (imię żony dr Mściwujewskiego), których odwiertów dokonano w 1932 roku.

W latach trzydziestych następuje szybki rozwój miasteczka, przy czym nowe inwestycje budowane są pod katem ich użyteczności dla kuracjuszy. Największe inwestycje tego okresu to: zakłady kąpielowe nad Popradem, deptak z muszlą koncertową, murowane zakłady kąpielowe w centrum miasta oraz elektryfikacja. Dzięki nagłemu rozwojowi Muszyna odzyskała w 1934 roku prawa miejskie. Niestety wybuch wojny w 1939 r. i późniejsza okupacja spowodowały całkowitą dewastację urządzeń uzdrowiskowych. Po okupacji wraz z ustaniem walk zaczęła następować normalizacja. Od 1958 roku Muszyna znowu rozpoczyna swoją egzystencję jako uzdrowisko.

Szczęśliwie dla Muszyny, główna fala nowoczesnego budownictwa sanatoryjnego poszła w kierunku Szczawnika i Złockiego, wsi położonych w dolinie Szczawnika. Rozciągnięcie tej zabudowy w całej 3 km szerokiej dolinie, otoczonej zalesionymi zboczami gór, daje tak niezbędny przy leczeniu wszelkich chorób spokój i odizolowanie.

Do głównych walorów Muszyny jako uzdrowiska należą:

klimat,
estetyczne walory krajobrazowe cechujące się obfitością lasów,
czyste powietrze,
cisza i spokój oraz duże zasoby naturalnych wód mineralnych tzw. szczaw wodorowęglanowo-wapniowo-magnezowo-sodowych, żelazistych zawierających również takie pierwiastki śladowe jak lit i selen.

Muszyna posiada wiele cech charakterystycznych dla klimatu zaciszy górskich. Nasłonecznienie roczne wynosi 1369 godzin. Dzięki dużej wilgotności powietrza, wysokim opadom atmosferycznym i niskim amplitudom temperatury istnieją sprzyjające warunki dla rozwoju lasów, głównie jodłowych. Malowniczość i różnorodność tła leśnego uważa się za czynnik działający uspokajająco.

Głównym bogactwem zarówno Muszyny jak i pozostałych uzdrowisk Gminy są właśnie zasoby leczniczych wód mineralnych. Zawierają one niezbędne człowiekowi biopierwiastki jak magnez, wapń, sód, potas, żelazo, selen czy lit. Muszyna spełnia warunki do prowadzenia leczenia uzdrowiskowego chorób układu oddechowego i przewodu pokarmowego.

A oto szczegółowe wskazania lecznicze dla Muszyny:

przewlekły nieżyt oskrzeli, spastyczny nieżyt oskrzeli,
rozedma płuc,
zwłóknienie płuc bez objawów serca płucnego,
pylica płuc,
choroby przełyku,
wrzodowa żołądka i dwunastnicy,
przewlekły nadkwaśny nieżyt żołądka,
choroby dróg żółciowych,
zaburzenia czynnościowe pęcherzyka żółciowego i dróg żółciowych

Prewencyjne wskazania dla Uzdrowiska Muszyna

wczesne eliminowanie czynników ryzyka miażdżycy i choroby nowotworowej poprzez uzupełnianie w organizmie tzw. pierwiastków życia,
tytoniowe choroby układu oddechowego,
zatrucia metalami ciężkimi poprzez łączenie terapii pitnej naturalnymi wodami mineralnymi i działaniem preparatów pszczelich,
nerwice,
alergie,
osteoporoza i próchnica.

Uzdrowisko Złockie

Wieś położona na wysokości 490 m n.p.m. u podnóża stoków Pasma Jaworzyny we wschodniej części Beskidu Sądeckiego. Leży w dolinie potoku Szczawnika prawego dopływu rzeki Poprad. Założona w 1580 roku.

Ze względu na szczególne walory krajobrazowe oraz bogactwo zasobów naturalnych, leczniczych wód mineralnych o profilu działania podobnym do krynickich wód typu Zuber, w latach 1960-70 rozpoczęto budowę dzielnicy uzdrowiskowej Złockie. Podobnie jak Muszyna także Złockie charakteryzuje się klimatem podgórskim. Nasłonecznienie roczne wynosi 1369 godzin. Duże zalesienie terenów wokół Złockiego sprawia, że mikroklimat doliny Złockiego sprzyja szczególnie leczeniu chorób układu oddechowego. Brak zabudowy miejskiej zapewnia większy komfort ciszy i spokoju. Prawdziwym bogactwem Złockiego są liczne ujęcia leczniczej wody mineralnej o charakterze szczaw wodorowęglanowo-sodowo-magnezowych, żelazistych. Wskazania lecznicze dla Uzdrowiska Złockie obejmują choroby układu oddechowego, przewodu pokarmowego, choroby nerek i układu moczowego.

Szczegółowe wskazania lecznicze dla Uzdrowiska Złockie to:

choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy,
przewlekły nadkwaśny nieżyt żołądka,
choroby dróg żółciowych,
przewlekłe zapalenie trzustki,
zaburzenia czynnościowe pęcherzyka żółciowego i dróg żółciowych,
kamica dróg moczowych,
przewlekłe odmiedniczkowe zapalenie nerek i dróg moczowych,
przewlekłe zapalenia górnych dróg oddechowych.

Uzdrowisko Żegiestów Zdrój

Uzdrowisko położone jest na prawym brzegu Popradu na wysokości 450 m n.p.m. Początek swojej kariery zdrojowej zawdzięcza Żegiestów Ignacemu Medweckiemu, który w 1846 roku odkrył i zbadał źródła wody mineralnej nazwane później Anna, Antonina i Maria. Okazało się, że są to szczawy wodorowęglanowo-wapniowo-magnezowe, zelaziste, borowe. Duże zasługi dla popularyzacji Żegiestowa-Zdroju ma prof. Józef Dietl, który w swych publikacjach podnosił nie tylko walory lecznicze źródeł wód mineralnych Żegiestowa, ale także zachwycał się urokami krajobrazu i atmosferą ciszy i spokoju panującą w okolicy. Te walory Żegiestowa przetrwały do dziś i są nadal kultywowane w postaci "stref ciszy". Wykorzystał je również prof. Julian Aleksandrowicz, który po II wojnie światowej prowadził w Żegiestowie leczenie choroby wrzodowej żołądka i dwunastnicy metodą przedłużonego snu. Godnym podkreślenia jest fakt, że pierwszy lekarz zdrojowy Żegiestowa dr. F.Gojewicz od 1860 roku w leczeniu zdrojowym kuracjuszy obok zabiegów balneologicznych stosował kurację mleczną, a więc mleko krowie, kozie, kumys, kefir i żentycę.

Syn Ignacego Medweckiego, Karol rozbudował zaplecze hotelowe Żegiestowa budując nowe pensjonaty, powstały nowe Łazienki, a także "Dom Zdrojowy" z pijalnią wód mineralnych oraz park zdrojowy z zapleczem rekreacyjnym. Po krótkim okresie spadku zainteresowania Żegiestowem, jaki nastąpił po śmierci Karola Medweckiego, od roku 1911 ponownie nastała moda na walory Żegiestowa i jego, już bardzo rozszerzoną, ofertę zabiegów leczniczych i rekreacyjnych. Ówcześni właściciele Żegiestowa dbali o to, by u kuracjuszy nie wystąpił "uzdrowiskowy zespół nudy", organizowali zatem atrakcyjne wycieczki, łowienie pstrągów, polowania, spływ Popradem, a także zabawy na wolnym powietrzu.

Po I wojnie światowej Żegiestów otrzymał status uzdrowiska. Wybudowano nowe pensjonaty, a na Łopacie nowoczesny dom wczasowy "Wiktor" z kortami tenisowymi, włąsnym ujęciem wody mineralnej i łazienki. Wzrosła znacznie liczba kuracjuszy leczących się w Żegiestowei-Zdroju. Po II wojnie światowej zakład zdrojowy został upaństwowiony. Uzdrowisko posiada swój urok zarówno krajobrazowy, jak i oazy ciszy i spokoju. Walory te w połączeniu z wartościowymi pod względem prewencyjno - leczniczym naturalnymi wodami mineralnymi predysponują Żegiestów-Zdrój do odegrania szczególnej roli w promocji zdrowia i zapobiegania czynnikom ryzyka chorób cywilizacyjnych. Ogólne wskazania dla leczenia uzdrowiskowego w Żegiestowie-Zdroju obejmują choroby przewodu pokarmowego i układu moczowego.

Szczegółowe wskazania dla leczenia uzdrowiskowego w Żegiestowie-Zdroju: