Kościół Garnizonowy Wojska Polskiego
Pobernardyński kościół rzymskokatolicki p.w. Najświętszej Maryi Panny Królowej Pokoju został wybudowany w stylu późnogotyckim w latach 1552-1557 w miejscu drewnianego kościoła spalonego w 1545 roku.
Należy on dziś do najstarszych zabytków bydgoskich. W wieku XVII dobudowano do niego renesansową, kwadratową wieżę, a następnie w latach 1864-1866 dobudowano po stronie zachodniej odbiegającą od harmonii okrągłą wieżę, kruchtę i szczyt w stylu neogotyckim. Wnętrze świątyni stanowi jedna, nakryta sklepieniem gwiaździstym, nawa. W przyległym budynku mieścił się klasztor Bernardynów. Po kasacji konwentu (1829) kościół służył protestantom, a później także celom pozakultowym, m. in. jako składnica mebli, słomy, wytwórnia naboi itp. W roku 1865 obiekt przeznaczony został na kościół garnizonowy dla wojsk pruskich, a od 1920 roku dla Wojska Polskiego.






















Komentarze